juni 2014

Lieve donateurs, sympathisanten, gulle gevers.

 

Inmiddels is het project Sinchou Algahie van start gegaan. Geld voor 2 maanden is gestort, evenals het geld voor de uniformen, voor schoenen, boeken etc.

 

We hebben goed contact met de ‚principal’ die een groepje mensen heeft aangesteld dat zich bezig houdt met de controle op het schoolgaan van de kinderen en op de wijze hoe het geld uitgegeven wordt - zij zijn ook (mede-) verantwoordlijk voor de administratie. Daarnaast hebben we (maandelijks) contact met iemand die de ouders van de kinderen op gezette tijden bezoekt en daarbij ook het gezin ondersteunt als het gaat om de kinderen te stimuleren naar school te gaan.

 

Van de principal ontvingen we onderstaande brief:

 

’...Greetings from the Staff, pupils,management committee and the entire leadership of Sinchou Alagie village. The interest you showed in the educational development of the pupils of this nursery school is a clear manifestation of your love for humanity and mankind.

 

Your kind humanitarian assistance you have created for the pupils of SUCCESS STUDY NURSERY SCHOOL has been received with great delight. The school fees and feeding program arrived at a time when they were greatly needed. Words alone cannot describe our joy but be rest assured that this monthly assistance will be put to good use and for the purpose of which it has been giving for. 

 

On behalf of the pupils, staff, P.T.A. and the entire community of the village, I take this opportunity to extend to you our sincere appreciation and gratitude for your wonderful gesture. The whole school joins me in sending you our heartfelt felicitation for your timely assistance to our school and we reiterate our promised to put this assistance to good use. 

 

Be rest assure that the educational quality will be giving to the children of this school and the punctuality and regularity will be put in place and maintain.

 

I thank you very much …’

 

 -----------

 

Zelf gaan Tom en ik van 13  t/m 28 juni a.s. ter plekke kijken hoe de situatie is. We zullen gesprekken voeren met de principal, de mensen die de controle uitvoeren en met diegene die de huisbezoeken doet. Uiteraard gaan we met veel kinderen en ouders gesprekken aan om te zien of e.e.a. naar wens wordt uitgevoerd.

 

 

-----

Bezoekverslag 2014, Tom en Laura van der Wende

 

 Vandaag, 13 juni, vertrekken we naar Gambia. Bekend terrein want we zijn er immers al vier keer eerder geweest..maar nu toch een beetje gespannen. Voor het project hangt er best wel veel vanaf. Maar goed, eerst maar eens de reis. Om 15.15 zouden we vertrekken met ArkeFly vanaf Schiphol.

 

Doordat het boarden erg lang duurde, haalden we dat slot niet en kregen we de push-back bijna 30 minuten te laat. Vlak nadat de piloot het toestel had overgenomen, stopten we. En na een kwartier kregen we te horen dat we terug moesten naar de gate omdat er een lampje brandde wat niet mocht branden bij vertrek en " safety first" !

 

We bleven echter op dezelfde plaats staan, kregen wat te eten en te drinken aangeboden en na een half uur kwam de mededeling dat we alsnog gingen vertrekken omdat de storing op afstand was opgelost ( reset procedure) . Nou, als ik eerlijk ben, ik was er niet zo blij mee en zo gerust op. Bij het taxiën heb ik dan ook meermalen in stilte gebeden dat, als het fout mocht gaan, het lampje maar weer moest gaan branden terwijl we nog niet waren opgestegen. Omdat we vanaf de Polderbaan vertrokken, kon ik me een behoorlijke tijd ongerust maken. ( en velen met mij denk ik zo).

Om een lang verhaal kort te maken: ik schrijf dit stukje, dus het vliegtuig heeft het gehaald :-)

 

Na een goede nachtrust ( de airco bleef het zowaar doen!), zaten we om 08.30 uur ( plaatselijke tijd..het is hier twee uur vroeger dan in Nederland dus een kort nachtje was het wel), aan een ontbijtje. Daarna zijn we naar het dorp gelopen en hebben wat boodschappen gehaald. 

 

Bij de receptie lag er voor mij een Gambiaanse SIMkaart klaar. Die zit inmiddels in een telefoon, zodat ik hier, binnen Gambia, voordelig kan bellen ( kosten 18 cent voor twee weken..). Dat is nu wel nodig, want er staan wat zaken gepland die we voor het project moeten regelen, en dan is een telefoon hier wel handig want, geloof het of niet, iedere man - ze kunnen nog zo arm zijn - heeft een mobiele telefoon.

 

De zaterdag en zondag houden we als acclimatie-dagen. Dat betekent dus eigenlijk niets doen....

Morgen (maandag) gaan we naar de school/het project en hebben we gesprekken gepland staan. Ook mag ik van alle kinderen foto's gaan maken. Dus de hele foto-uitrusting heb ik meegenomen naar Gambia en morgen mag ik die meeslepen..door het hete zand... naar de school.

Het voelt best wel een beetje spannend aan. Ik heb me het afgelopen jaar flink ingezet om de projectorganisatie in Nederland en in hier in Gambia te organiseren en nu gaan we zien of alles, waarvan ik denk dat het hier 'in place' is, ook daadwerkelijk functioneert. In Nederland loopt het prima, en volgens alle mailverkeer met Gambia, zou het hier ook prima moeten zijn....afwachten dus.

 

We hebben hier een groep 'wijze mannen' die de leiding over het project/het geld hebben en die, samen met het hoofd van de school, ervoor zorgen dat alles goed wordt uitgegeven...we gaan controleren of dat ook zo is, want ze hebben, op mijn verzoek en beaamd door henzelf, een goede boekhouding bijgehouden. Daarnaast ontmoeten we onze controleur Yaya Choi, die de ouders van de kinderen op (on)regelmatige tijden bezoekt, bv. wanneer het kind een keer niet op school komt. Aansporing is af en toe nodig :-) Afspraak is dat, wanneer een kind, zonder geldige reden, 3 x de school niet bezoekt, zijn of haar plaats wordt ingenomen door een ander kind. Dat klinkt misschien hard, maar we willen er wel grip op houden dat het geld wordt besteed aan de opleiding van de kinderen en niet aan andere zaken.

 

Dinsdag 

Gisteren niets geschreven..het was een warme, drukke en emotionele dag.

Om 10.00 uur werden we door 'onze' taxichauffeur Solomon, afgehaald bij ons hotel. Hij zou ons naar Sinchou brengen, maar stopte halverwege omdat hij even telefonisch met de mensen in Sinchou moest overleggen. Ja, en dan weet je het wel...er gaat wat gebeuren. 

 

Toen we bijna op de plaats van bestemming waren, moesten we uit de taxi stappen en daar kwamen alle kinderen van de school, in hun nieuwe uniformen, op goede schoenen, ons zingend tegemoet! Dat doet wel wat met je, durf ik te zeggen. Ik moest in ieder geval flink slikken.....

 

Al zingend werden we meegenomen naar de school. Daar vielen we van de ene verbazing in de andere! Op de eerste plaats..het gebouw...wat bleek...ze hebben gewoon een nieuwe school opgezet die wij, en jullie dus, supporten! Top! De lokalen zijn helder. In elk lokaal werden we, opnieuw, toegezongen. De leraren doen fantastisch werk: ze willen echt verschil maken in dit dorp!

 

Toen wij vroegen hoe ze aan dit mooie schoolgebouw kwamen, werd ons verteld dat onze contact persoon en hoofd van de school, Mr. Ansuma Faye, een deel van zijn huis heeft afgestaan en verbouwd om de school te huisvesten. We waren verpletterd hoe deze volwassenen ( leraren en hoofd van de school) zoveel opofferen voor het welzijn van de kinderen.

 

We namen voor even afscheid om naar onze kennissen in dit dorp te gaan en zouden op lunchtijd terug zijn om te zien wat de kinderen daar te eten krijgen.

 

(Bij onze kennissen wachtte ons een andere verrassing: de broer ging vandaag trouwen en wij mochten bij het feest, aan het einde van de dag, aanwezig zijn.)

 

Hierna werden we weer verzocht de compound te verlaten en werden we meegenomen naar wat stoeltjes onder een boom..zodat wij in de schaduw konden zitten. Ons werd wat te drinken aangeboden. Even later kwam de burgemeester van Sinchou - en ook de kinderen van de school kwamen er weer bij. Wij kregen allerlei dankbetuigingen in de vorm van speeches...om verlegen van te worden. Ook werd er voor mr. Ansuma Faye en voor ons gebeden. Ik heb uitgelegd dat er vele mensen zijn die in Nederland hun steentje bijdragen en dat er ook voor hen werd gebeden.

Er werd ons verteld dat de school een grote verandering in de levens van de mensen maakt: kinderen krijgen een warme maaltijd en ontvangen onderwijs..zaken die de ouders hen niet kunnen geven zonder de giften vanuit Nederland.

 

De school heeft ook een zuigende werking: uit de verre omgeving komen mensen om te proberen of hun kinderen ook  toegelaten kunnen worden.

Daarna gingen de kinderen en wij weer richting school. Klas voor klas kreeg te eten en er was echt genoeg voor iedereen. De kinderen uit de omgeving, die er bij stonden, mochten op een gegeven ogenblik ook eten. Mr Ansuma Faye vertelde dat hij het niet over zijn hart kan verkrijgen ze alleen maar te laten toekijken......er zijn veel meer kinderen dan de bijna 40 die door giften naar school zouden kunnen. Kortom....tsja....nog harder werken in Nederland om het aantal gulle gevers uit te breiden.

 

Wij hebben de lunch bij onze kennissen genuttigd en om 18 uur werden wij verzocht voor een derde maal naar de school te gaan. Wat bleek...er was een soort tent opgezet en hieronder zaten alle ouders en kinderen. Wij werden als eregasten behandeld...na veel toespraken en dankbetuigingen werd er voor ons gezongen en gedanst. Uiteraard mochten/ moesten wij op een gegeven ogenblik meedoen.....dus we hebben op onze Europese manier getracht Afrikaans te dansen....het is maar goed dat we er geen film van hebben. Maar het was geweldig.

 

Als laatste zijn we die avond nog bij het bruiloftsfeest aangeschoven..ook hier uitbundige Afrikaanse muziek en dansen. 

 

Het tolde ons toen we uiteindelijk naar ons hotel terugreden. Ik kan me niet eens meer herinneren dat ik m'n bed ben ingerold...moe en vol van indrukken.

 

Vandaag..the day after.... zijn we er nog stil van... 

 

Vrijdag a.s. gaan we serieuze zaken bespreken: welke kinderen komen er, hoe staan de ouders er tegenover, wat is er op korte- en op lange termijn nodig. Verder zullen we de administratie gaan controleren, maar van wat ik gisteren heb gezien, twijfel ik niet aan de accuratesse en juistheid daarvan.

 

Een van de leraren nam mij trouwens nog even apart en vroeg of Nederland soms in staat zou zijn een container met gebruikte zomerkleding en schoenen te sturen.....zo! Dat is alvast een uitdaging die ik aan zal gaan. Hoe? Nog geen idee, maar proberen ga ik het zeker.

 

Vrijdagochtend heeft onze taxichauffeur ons weer naar het dorp gebracht waar de school staat. We zouden weer gesprekken hebben..maar ja...dat liep anders omdat 'men' elders moest zijn. Ach..Afrika...dat wil zeggen, aanpassen en niet teveel verwachten.

Toch is het nog gelukt in de loop van de middag te spreken met Mr. Ansuma, het hoofd van de school. Met de andere belanghebbenden gaan we donderdag a.s. om de tafel zitten. 

 

Wat gegevens: 

De bestaande school was te klein om al die extra kinderen onder te brengen. Er is dus een nieuwe school gestart (!). Behalve aan de 40 kinderen die door ons allemaal gesponsord worden, biedt deze school nog eens onderdak aan ruim100 andere kinderen die, of het volle pond betalen, of bijdragen naar draagkracht. Zoals ik al schreef...de school heeft een zuigende werking dus meer en meer kinderen uit de omgeving komen ook. 

 

Nu is het nieuwe gebouw ( wat geschonken is door Mr Ansuma Faye, en wat bestaat uit de helft van zijn huis en wat hij heeft laten verbouwen tot schoolgebouw!), al behoorlijk te klein aan het worden. De noodzaak voor een nieuw gebouw is zeker aanwezig. Vandaag is Tom wat gebouwen in aanbouw en stukken grond gaan bekijken die wellicht in aanmerking zouden kunnen komen..maar dat gaat natuurlijk wel geld kosten. Hoeveel? We hebben nog geen idee...wie dat gaat betalen..ook hiervoor nog geen idee..maar dat we ermee aan de slag gaan..dat is zeker. 

 

Vlak voordat we vandaag weer richting hotel gingen, kwam Mr. Ansuma Faye langs bij onze kennissen waar wij op dat moment waren. Hij had voor Tom en mij een verrassing: de leraren en de kinderen hadden kleding laten maken voor Tom en mij! Dat zullen we zeker a.s. donderdag dragen wanneer we de vervolggesprekken gaan voeren..

 

Donderdag: vandaag hebben we spijkers met koppen kunnen slaan. In de diverse gesprekken is ons duidelijk geworden wat de school nodig heeft. We hebben o.a. gesproken met Mr. Jeng, een vertegenwoordiger van de overheid. 

 

Diverse afspraken zijn gemaakt. (o.a. inklaringskosten voor hulpgoederen zullen we niet hoeven te betalen en de grond voor eventuele studiewerkplaatsen, kleine praktijkscholen, zal ook geschonken worden; verder zullen alle kinderen van

8-12 jaar, tot 2020, gratis onderwijs ontvangen; -dat is een mooie toezegging omdat wij ons momenteel primair richten op kinderen van 4 - 7 jaar).

 

Zodra wij weer in Nederland zijn, gaan we proberen te realiseren dat er een container hulpgoederen naar Sinchou kan gaan. Hoe? Nog geen idee. Een container verschepen kost behoorljk veel geld, en dat heeft de Stichting (nog) niet, maar we vertrouwen erop dat we binnen 1 jaar toch de hulpgoederen ter plekke kunnen krijgen. En met hulpgoederen denk ik dan vooral aan:

-kleding voor de kinderen (alleen zomerkleding!)